صفحه نخست / ۲۸۰-۳۳۰ پ.م (دوره سلوکی)

۲۸۰-۳۳۰ پ.م (دوره سلوکی)

شوش دیگر پایتخت یک امپراتوری نبود، اما در اواخر سده چهارم پ.م تحت نام سلوکیه اولائیوس، یک شهر یونانی شد. داده‌های باستان‌شناسی به ما نشان می‌دهند، که از دوره بعد از هخامنشی (۳۳۰-۲۸۰ق.م) و دوره سلوکی (۲۸۰-۱۵۰ق.م) از یک سو، برخی از محله های شهر ساخته شده (یا باز سازی گردیده؟) و از سوی دیگر، کاخ‌های هخامنشی بدون تغییری در آنها(دروازه داریوش، کاخ شاوور) علی‌رغم ویرانی و خرابی که در بخش‌هایی از آنها بوده است بار دیگر مورد سکونت قرار گرفته‌اند. در دوره سلوکی بازسازی مهمی در ساختمان کاخ‌ها صورت نگرفت و نشانی از انبار اشیای رسمی باز مانده نیز وجود ندارد، تا نشان دهد که از این ساختمان‌ها به‌عنوان بناهای اداری یا اقامتگاه‌های گروه حاکم بر شهر استفاده می‌شده است.

تأثیر فرهنگ هلنی مآبی (یونانی) در شوش خیلی قوی بود و به خوبی تا دوران پارت ها ادامه داشت. شوش کاملاً ظاهر یک شهر یونانی را به خود گرفته بود، با تشکیلات اجتماعی، ورزشگاه‌ها و تأتر و …، حتا خدایان یونانی در شهر پرستش می‌شدند، و این کیفیت به روشنی از سکه‌های ضرب شده، و کتیبه‌های به‌دست آمده توسط باستان‌شناسان فرانسوی مشهود است. اما هیچ یک از این بناها تاکنون یافت نشده‌اند. با این حال در قسمت شمالی شهر که ناحیه بزرگی از شهر توسط گیرشمن حفاری شده شبکه‌ای از خیابان های عمود بر هم با «ویلاهایی» بزرگ که یکی از آنها نمایی با ستون‌های تعبیه شده داشته و دارای تالارها و حیاط هایی که به ظرافت با آجر مفروش گشته بود و نیز بام‌هایی با پوشش سفالی با لبه گلویی یونانی موزون و هماهنگ با زوارهایی به شکل برگ نخل داشته، از زیر خاک بیرون آمده است. این نخستین شهر به «سبک یونانی شوش» عناصر معماری بناهای هخامنشی را برداشته و آنها را مورد استفاده مجدد قرار داده است. وسایل گرداوری شده از این ساختمان ها آمیخته است از سنت محلی و نفوذ یونانی، که عبارت است از؛ سفال(شکل های محلی، سبک یونانی و تعدادی واردات یونانی) یا اشیایی با ویژگی‌های بیشتر چون تندیس‌های کوچک (سوارهایی به شکل پارسی یا مقدونی، الهه‌های عریان شرقی، رامشگران با لباس‌های پُر چینِ موجدار و خدایانی به سبک یونانی).