صفحه نخست / کاوش‌های ویلیام کنت لوفتوس (۵۲-۱۸۵۰ میلادی)

کاوش‌های ویلیام کنت لوفتوس (۵۲-۱۸۵۰ میلادی)

سر ویلیام کنت لوفتوس۰۱

جان ملکم کینر در سال ۱۸۱۳ میلادی شرحی مبسوط از محوطه شوش در دشت خوزستان منتشر کرد که در مخالفت با صاحب‌نظران پیشین گفت؛  که این محوطه همان «شوشان» ذکر شده در کتاب مقدس است نه شوشتر، شهری دیگر در خوزستان با نام مشابه شوشان. تا مدتها کارشناسانی بسیار در این زمینه اختلاف دیدگاه داشتند.

با این حال برای تأیید درستی این مسئله باید تا میانه‌های قرن نوزدهم میلادی و رسیدن هیأت اعزامی انگلیسی صبر کرد. این هیأت مسئول تعیین خط مرزی بین امپراتوری عثمانی و ایران بود.

باستان‌شناسی به نام لوفتوس، یک نقشه کلی از محوطه تهیه می‌کند و روی تپه شمالی شوش (آپادانا) همراه با ستون‌های تزئین شده و سرستون‌های سنگی، چهار پایه‌ستون عظیم را کشف می‌کند. بر روی این پایه ستون‌ها به سه زبان پارسی باستان، اَکدی و ایلامی، کتیبه‌هایی از اردشیر دوم (۴۰۴-۳۵۹ پیش‌از میلاد) نوشته شده بود که در آن از کاخ داریوش یاد می‌کند که در دوران اردشیر اول دچار آتش سوزی گردیده و اردشیر دوم آنرا مرمت کرد است.

با ترجمه این کتیبه‌ها دیگر تردیدی درباره یکی بودن تپه اصلی شمالی شوش (آپادانا)، و «کاخ شوشان» یاد شده در کتاب مقدس باقی نماند.

در واقع بنجامین اهل تودلا در سده ۱۲ میلادی با پیروی از «کتاب دانیال» و رُخدادهای اصلی بازگو شده در«کتاب استر» به همین نتیجه رسیده بود و گذشته از یکی دانستن خوزستان و ایلام، اعلام کرد که  محوطه باستانی شوش مکان کاخ خشایارشا در کتاب استر بود. لوفتوس پس از تحقیقات در ۱۸۵۱-۱۸۵۲میلادی به‌درستی معتقد بود که شوش هنوز کاملاً بررسی نشده است.

۰۲