صفحه نخست / ژان پرو و آغاز پژوهش‌های میان رشته‌ای و بین‌المللی

ژان پرو و آغاز پژوهش‌های میان رشته‌ای و بین‌المللی

در سال ۱۹۶۸ ژان پرو به سرپرستی هیأت فرانسوی منصوب شد و مطالعات باستان‌شناختی در شوش وارد مرحله ی نوینی شد. پرو در سال ۱۹۶۳ به دعوت گیرشمن به شوش آمد و مدت کوتاهی را صرف گمانه‌زنی آزمایشی در اکروپل کرد. وی در سال ۱۹۶۸ پس از بازنشستگی گیرشمن به سرپرستی هیأت فرانسوی منصوب شد و بنابر پیشینه ی مطالعاتی و تجارب کاری خود برنامه نوینی را ریخت و با همکاری نزدیک با مرکز باستان‌شناسی ایران و متخصصین شاخه‌های مختلف یک پروژه ی بین‌المللی را برای کسب اطلاعات از تپه های باستانی شوش آغاز کرد. این چنین بود که از سال ۱۹۶۸ ژنویه دُلفوس کار در تپه‌های جعفرآباد، جوی و بندبال را آغاز کرد تا وضعیت دشت شوش را در دوران پیش از تاریخ تا تاریخ دوره‎‌ی شوش ۱ روشن سازد.
از همان سال آلن لوبرن در کارگاه موسوم به اکروپل ۱ شاخص خاک برداری را که از زمان دومورگان و دومکنم باقی مانده بود به دقت مطالعه کرد تا به لایه‌نگاری شوش از حدود ۴۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد دست یابد. پرو و دُنی کانال نیز در کارگاه اکروپل ۲ «مصطبه بلند» را که در دل تپه اکروپل قرار داشت مورد مطالعه قرار دادند و به اطلاعاتی درباره ساختار و قدمت آن دست یافتند.
از سوی دیگر الیزابت کارتر از دانشگاه لُس‌اَنجلس کار در کارگاه شهر شاهی ۱ را آغاز کرد تا وضعیت فاصله ی هزار ساله بین تحقیقات لوبرن (۴۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پ . م ) در اکروپل و تحقیقات گیرشمن (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۰۰۰ پ.م) در شهر شاهی را روشن کند. پی‌یر دومیروشجی نیز مطالعات خود را بر لایه‌های پایانی هزاره ی دوم تا میانه های هزاره ی نخست پیش از میلاد در کارگاه شهر شاهی ۲ متمرکز کرد تا به اطلاعاتی درباره ی این دوره ی مبهم در تاریخ ایلام دست یابد. در عین حال پرو به همراه دانیل لادیری در سال ۱۹۶۹ کار خود در کاخ هخامنشی آپادانا را آغاز کرد و با پیگیری این حفریات علاوه بر اطلاعات فراوان، در سال ۱۹۷۰ کتیبه‌های کاخ و در سال ۱۹۷۲ مجسمه ی داریوش بزرگ به دست آمد. از سال ۱۹۷۰ نیز آدران لابروس و رمی بوشارلا با همکاری محمود کردوانی حفاری در کاخ شاوور و مونیک کروران کار در لایه‌های اسلامی شهر صنعتگران شوش را آغاز کردند. آلبرت هِس نیز با بررسی های ژئوفیزیکی به اطلاعات مهمی درباره ی زمینه ی آثار باستانی شوش و محوطه‌های باستانی نزدیک به آن به‌ویژه فونداسیون‌های کاخ هخامنشی آپادانا دست یافت. طی این سالها فرانسوا والا که به عنوان زبان‌شناس با هیأت همکاری می‌کرد، خدمات شایانی به شناخت ما از زبان و تاریخ ایلام کرد و همکاری غیرمستقیم پی‌یر اَمیه، جمعدار آثار باستانی شرقی موزه لوور، با هیأت در شرح، طبقه‌بندی و تاریخ‌گذاری آثار هنری به ویژه مهرها و اثر مهرهای به دست آمده از شوش و دیگر محوطه‌های باستانی اطلاعات زیادی را در این مقوله‌ها در اختیار ما نهاده است. از دیگر اقدامات پرو راه‌اندازی نشریه سالانه هیأت باستان‌شناسی فرانسه در ایران در سال ۱۹۷۱ بود که تا به حال ۱۵ شماره از آن منتشر شده اما چندین دهه است که انتشار آن به علت توقف تحقیقات میدانی در شوش راکد مانده است.